Ο ΠΕΡΙΠΑΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ - Ορέστης Αλεξάκης

Βρίσκω εκκωφαντικά τα γεγονότα
τις διατυπώσεις πληκτικές
το όλον έργο περιττό και χρονοβόρο
Κι αν ίσως κάποτε συμπράττω
θύμα κι εγώ μοιραίων συσχετισμών
όμως κρατώ τις όποιες αποστάσεις
τεκμήρια της αθωότητάς μου
Γι' αυτό αποφεύγω τους
συνωστισμούς
και προτιμώ τις άδειες παραλίες
φίλος και μνήμων των κυμάτων πάντα
πιστός ακροατής
των οριζόντων
Γι' αυτό αποφεύγω να
συνομιλώ
και με τον ίδιο ακόμη τον εαυτό μου
θέλω ν' ακούω ψιθύρους ουρανών
θέλω ν' ακούω τριγμούς
πέραν των τάφων

Σβήστε λοιπόν αυτούς τους προβολείς
μη με διαλύετε στους
ορυμαγδούς σας
αφήστε ν' αφουγκράζομαι γκρεμούς
αφήστε να θωπεύω
τους νεκρούς μου

από τη συλλογή "Ο ληξίαρχος", Ποιηση, εκδ. Γαβριηλίδης, 2011.
Πίνακας: Αlan Lakin, "To walk alone".

ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ

από τον πέμπτο όροφο

την ώρα που εσύ ετοιμάζεις το μεσημεριανό σου

την ώρα που πίνεις

την τελευταία ρουφηξιά του μαύρου ωκεανού

και λίγο πριν φωλιάσει στο στήθος σου

ο πνιγμός

ακούς μες στη βοή των μελισσών

ένα-ένα τα κόκαλα της σπονδυλικής στήλης

ο μυελός των οστών χύνεται στα χαρτιά σου

δεν υπάρχει κραυγή τρόμου μονάχα η έκφραση

και ξαφνικά

η βρύση δεν στάζει

τα πουλιά περιμένουν βουβά

τα παιδιά σε κοιτούν σαν αγάλματα

τα αυτοκίνητα σταθμεύουν σε σχήμα σωρού

ο κόσμος

ο κόσμος στεγνώνει

Χ.Ν.

ΔΡΑΚΟΣ Η ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ - Γιάννης Στίγκας

Δεν έχω κότσια να σε γράψω, Δράκε
δεν ειναι πως φοβάμαι τα ερπετά
μήτε τους εφιάλτες           
είναι το κράμα αυτών των δυο μαζί
όπου σημαίνει
                   χρόνος
ή μ' άλλα λόγια
                    πέφτουμε
                    σ' αστραφτερό γκρεμό

Με βάση τον δικό μου σωματότυπο
κι αφού δεν καταδέχομαι αλεξίπτωτο
γνωρίζω πως θα σκάσω στο κενό
στις 23:05 ακριβώς
αυτού του αιώνα
                      σίγουρα
κι άκουσε τι θα γίνει τότε:

Θα σπάσει η κλεψύδρα στο κεφάλι μου
ποτάμι η άμμος απ' τη μύτη μου
η άμμος, λέω, οι αναμνήσεις μου
από τ' αυτιά μου, λέω, ποταμός

η Ελένη
ο Μπαμπάς μου
           η Μικαέλα μου

         
           και θα σε πνίξουνε
                                ρε πούστη Δράκε



από τη συλλογή Βλέπω τον κύβο Ρούμπικ φαγωμένο, εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014 (β' έκδοση).

ΚΑΤΑΓΜΑ ΚΟΠΩΣΕΩΣ - Κώστας Καναβούρης

Στο μετατάρσιο της προσευχής πέφτει το βάρος
Όταν τα γεγονότα είναι σκληρά·
Ύστερα όμως σπάζουνε τα γόνατα της προσευχής
Γιατί τα γεγονότα είναι πάντοτε σκληρά.
Αλλιώς δεν βγαίνει νόημα από τις Καρυάτιδες
Και ούτε που θα γινόταν το σπίτι μας Ερεχθείο.-
Κατεβαίνει η μάνα μου και κλαίει.
Δεν λέει τίποτα.
Μαζεύει τα σπασμένα αγάλματα και αποσύρεται
Έχει πεθάνει κι ακόμα κλαίει
Ακόμα μαζεύει τα λυγισμένα γόνατα της προσευχής.



Από τη (συγκλονιστική) συλλογή Αποθήκη καταλοίπων ηδονής, εκδ. Μελάνι, 2018.

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΝΗΠΙΟΥ

Σήμερα φτιάξαμε το παζλ

δυο άνθρωποι

ένας σκύλος

αυτοκίνητο

στο φόντο δέντρα και σπίτι

μέλισσες πεταλούδες 

μέρα ηλιόλουστη αψεγάδιαστη

           -αν εξαιρέσουμε ένα σύννεφο άκακο-

σπασμένη

σε 

τρι

ά

ντα 

κομμάτια

Το παιδικό χέρι 

αμύητο ακόμα σε σπασμένους

        -σκύλους και ανθρώπους-

προσπαθούσε εις μάτην να ενώσει

το λουρί του σκύλου με τη ρόδα του αυτοκινήτου

την πόρτα εισόδου του σπιτιού

με το σύννεφο στο βάθος

το λουλούδι με τον σκύλο

Αδυνατώ όμως να πω

αν ήταν σίγουρα εις μάτην

Κάτι θα ξέρει το παιδί

Χ.Ν.

ΜΙΚΡΟ ΑΠΕΙΡΟ- Νίκος Σκούτας

ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΕΣ

Τίποτα μισό.

Εκτός από το
μισοφέγγαρο.

Και το άλλο μισό.

Του έρωτα.

Άντε
και το μισό

του μισού
του έρωτα.



Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Η εποίκιση
άλλων πλανητών
είναι η λύση
για τη σωτηρία
της ανθρωπότητας

διατείνονται επιφανείς
επιστήμονες.

Κάτι μας είπαν.

Τόσους αιώνες
πού κατοικούν
οι ποιητές.




Νίκος Σκούτας, Μικρό άπειρο, εκδ. Κέδρος, 2016.

Ο ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΕΝΝΙΑ ΤΟΥ - Γιάννης Στίγκας

Ίσως φταίει το μέσον. Εννοώ το νυστέρι.
Ενδεχομένως, αυτό που λέγεται θάνατος
να προσεγγίζεται με αβρότερες κινήσεις.
Καλύτερα, λοιπόν, με τα δάχτυλα.
Δείχνεις έτσι περισσότερη συμμετοχή.
Κάτι σαν καλή διαγωγή απέναντι στο φαινόμενο.
Ίσως, μάλιστα, να πρέπει να κλείσεις και τα μάτια.
Κλείνω τα μάτια, σημαίνει:
Ξεμπροστιάζω
            ένα σκοτάδι
στο σκοτάδι.
Είναι μια κάποια αρχή.
Οι τυφλοί είναι ιχνηλάτες με τον τρόπο τους.
Μπορούν να σου πουν ακριβώς,
πού τρύπιο
             και πού μπαλωμένο.
Ωστόσο παραμένει μυστήριο πώς, από μια τόση δα τρυπίτσα,
μπορούν να χυθούν τόσα πράγματα:

Η μυρωδιά του καλοκαιριού,

             όλη η προστακτική των πεύκων
(μαζί με το ρετσίνι της),

              μια ζάλη με οδηγίες χρήσεως

-ορμέμφυτο της πτήσης-

μικροκαρτέρι

              για αγαθό σκοπό

σε χουχουλιάζω στις παλάμες μου,
δηλαδή γίνομαι όλο και πιο ανορθολογικός,
αν η πνοή ήταν μεταδοτική, θα πέθαιναν μόνο οι ερημίτες,
δηλαδή φοβάμαι να συνεχίσω,
αυτό που κάνουμε εδώ
είναι σκέτη τρέλα, τζιτζίκι μου, σκέτη τρέλα.
Και να σκεφτείς ότι μόλις τελειώσω με σένα,
μεπεριμένουν διακαώς
                                      τόσα τρυγόνια



από τη συλλογή Εξυπερύ σημαίνει χάνομαι, εκδ. Μικρή Άρκτος, 2018 (β' έκδοση).

ΜΕΤΡΑΩ ΩΣ ΤΟ ΔΕΚΑ - Ελένη Μαρινάκη

ΚΡΥΦΟ

Δεν έμαθα ποτέ το όνομά της. Σκόρπιες κου-
βέντες, μυστικές, τη θέλανε χαμένη. Κορίτσι
ακόμα στα δεκαεφτά, πού βρήκε το κουρά-
γιο, πού το σκοινί. Κανείς δεν τη μνημόνευ-
σε. Δεν άναψαν κερί ούτε καντήλι, σαν να
μην έζησε. Σκιά θολή που αιωρείται ακόμα
πάνω από τα σκίνα.



ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλη αίθουσα σχολείου με τα θρανία σε
παράταξη. Δίνουμε εξετάσεις στη ζωγρα-
φική. Έχασα τις μπογιές και τα χαρτιά μου.
Ζητώ από τον Κώστα μα δεν μ' αναγνωρί-
ζει. Ανεβαίνω στο ύψωμα απέναντι και κάνω
ακροβατικά. Γέρνει η σκάλα, προλαβαίνω να
πιαστώ απ' το δοκάρι. Κόσμος πολύς χορεύ-
ει γύρω μου. Στο πεζοδρόμιο δίνει ο Τάσος
βιβλία στους περαστικούς. Έπειτα ξαφνικά
μας χαιρετά και μπαίνει ήσυχα στο οστεοφυ-
λάκιο.



ΣΚΗΝΗ

Μεσάνυχτα πέφτω να κοιμηθώ. Όλα στο
σπίτι ήρεμα. Ο πατέρας στο σαλόνι κάνει
πολλαπλασιασμούς, η μητέρα στην κουζίνα
πλέκει και ξαναπλέκει την ίδια δαντέλα. Ο
Γιάννης σχεδιάζει μιαν ακύμαντη ζωή. Εγώ
προσπαθώ να κρατήσω το ταβάνι που όλο
κατεβαίνει.



Ελένη Μαρινάκη, Μετράω ως το δέκα, εκδ. Μελάνι, 2018.

ΕΞΟΔΟΣ

Κάποιος βγήκε απ' το ποίημα

απλώθηκε σαν μαύρο σύννεφο στη γειτονιά

μπήκε ξανά σε άνθρωπο

Δεν ήξερε πού πάει

τι θα συναντήσει

γιατί τρέχει να σωθεί

Κάποιος βγήκε για πάντα από το ποίημα

Κατάφερε με νύχια και με δόντια

να αποκολληθεί

να ζήσει για μια μέρα χωρίς παύσεις και στροφές

άτονος χωρίς ίχνος μουσικής

Μόνος με τις δυνάμεις του

να πολεμά πείνα φθορά και δίψα

Κάποιος που προσγειώθηκε ανώμαλα

σάββατο μεσημέρι ώρα κήπου δαρμένου

από την κακοκαιρία

ακόμα προσπαθεί να βρει τα χέρια του

να δέσει τα κορδόνια του

να ανοίξει την ομπρέλα

ώρα Σάββατο κήπος 

κορδόνια που έμειναν λυτά

πέφτει 

πληγώνεται

τελειώνει

X.N.

ΚΑΤΑΧΑΜΑ

Δεν έχει πιο κάτω απ' τον βυθό

Πιο κάτω από τα παπλώματα που σέρνεσαι ολόγυμνος 

αγκάθι και χειμώνας η κουβέρτα

σε ανασηκώνει συνεχώς

Δεν έχεις ύπνο

Πηγαίνεις από τοίχο σε τοίχο

σε κάνει να αναριγάς ο ψίθυρος των πάντων

Είσαι ένα βλέφαρο ορθάνοιχτο

Μια στιγμή Κύκλωπας

Ένα συμβάν αποκομμένο από τους χάρτες των δελτίων

Μια έκρηξη στο βάθος του τοπίου

και τριγύρω τα καμένα μυαλά

Ένα αδειανό απόγευμα μέσα στα σπλάχνα σου

Βαλίτσα που επιστρέφει άδεια

Τρέμεις 

δεν ξέρεις πως να βγεις από το ενδιάμεσο συρμού και αποβάθρας

Σσσσς

(βαθιά εισπνοή

εκπνοές κοφτές 

γεννάς και φεύγεις)

Ώσπου να αλλάξουν οι σκιές σε χάραμα

Μέχρι να 'ρθεις στα συγκαλά σου.

Χ.Ν.

ΣΥΝΝΕΦΩΝΤΑΣ - Ηλίας Λάγιος

Δεν σου ζητά ο Θεός καν το δύσκολο. Μήτε τ' όνειρό σου πάμ-
φωτο εγύρεψε
Μη φοβού. Δεν θα γίνεις στρεβλωμένο στρουθί, χαλαζίας, διά-
στιχο, τάχα·
παρά, τι το απλούστερο, αυτό που να δίνεις μπορείς. Αυτό μόνο. 
Τα λόγια σου πρέπει όπως τα λες. Όλως διόλου. Ας μην είναι η
αλήθεια. Να μην.

Άκου, τι θέλει. Γύρω σου προσοχής να κοιτάξεις, να διψάσεις, να
πιεις και να πεις
ό,τι για σέναν υπόσταση αντέχει. Χρυσό μου, ματαίως ο κόσμος 
πονάς.
Το τραπέζι ν' αγγίξεις, το τσιγάρο να σβήνει. Τίποτε δεν θα επι-
στρέψει. Κι ορθώς.
Δυο τετράστιχα (τεθλιμμένα) ας είναι η στεγνή, η βαθιά, η
ψευδής προσευχή σου. 



από τη συλλογή "Πράξη υποταγής" στον συγκεντρ. τόμο Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, 2009. 

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ - Άμαρζιτ Τσάνταν

Ο ποιητής αρχίζει να διαβάζει το ποίημα που τέλειωσε λίγες στιγμές πριν.
Το διαβάζει απ' το τέλος προς την αρχή
απ' τα δεξιά προς τ' αριστερά.
Τα μάτια του μένουν έκπληκτα απ' τη διάταξη των λέξεων - 
δεν την έχουν ξαναδεί.

Ο ποιητής ξεφλουδίζει το ποίημα σαν πορτοκάλι.
Το μέσα είναι πιο όμορφο.
Είναι γλυκό σαν το φιλί του ήλιου.
Υπάρχει ένας σπόρος εκεί
του μέλλοντος
του θανάτου
της αμφιβολίας.

Ο ποιητής αναποδογυρίζει το ποίημα.
Η άμμος αρχίζει να πέφτει πάνω στην άμμο του ρολογιού.
Η βροχή στο ποτάμι     το ποτάμι στον ωκεανό     ο ωκεανός γίνεται σταγόνα
κι η γυναίκα μπαίνει μες στον άνδρα.

Ο ποιητής παίζει με το ποίημα που τέλειωσε λίγες στιγμές πριν.




Φόρεσέ με, μτφρ. Χριστίνα Λιναρδάκη, Ανδρέας Πιτσιλλίδης, εισ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, εκδ. Μανδραγόρας, 2014.
Πίνακας: René Magritte, Le poète récompensé, 1956.

ΠΑΙΔΑΚΙ - Πέτρος Χρονάς

Να σ' ανασάνω
ακόμη που δεν άλλαξες
από λουλούδι σ' άνθρωπο!...
Πριν σ' αδικήσουνε· πριν αδικήσεις...

Από την ανθολογία Τα ωραιότερα ποιήματα για το παιδί, Καστανιώτης, 2004, σ. 167.
Πίνακας: Sir George Clausen, Brown Eyes 1891, Tate

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ - Raymond Carver

Τούτο δω είναι το ποίημα που θα έγραφα
νωρίτερα, μα δεν το 'γραψα
γιατί σ' άκουσα να κουνιέσαι μες στον ύπνο σου.
Σκεφτόμουν ξανά
το πρώτο μας πρωινό στη Ζυρίχη.
Πώς σηκωθήκαμε προτού χαράξει.
Σαν χαμένοι για μια στιγμή. Βγήκαμε ωστόσο
έξω στο μπαλκόνι που έβλεπε
προς το ποτάμι και το παλιό τμήμα της πόλης.
Κι έτσι απλά σταθήκαμε εκεί, χωρίς να μιλάμε.
Γυμνοί. Κοιτάζoντας τον ουρανό να φωτίζεται.
Συγκλονισμένοι κι ευτυχισμένοι. Λες και
μας έριξαν εκεί πέρα
εκείνην ακριβώς τη στιγμή.



Raymond Carver, Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο, μτφρ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, εκδ. Γαβριηλίδης 2018.

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ

Εκκρεμούν τα δάση

τα ακριβοθώρητα τοπία των άστρων

τα χάδια στις σκιές

το μικρό χέρι του αγέννητου

ο ψηλός σταυρός του γεννημένου   

Οι ρωγμές των βράχων που ήμασταν

Τα κρίνα με τις μακριές φτερούγες

Εκκρεμούν τόσα και τόσα αδέσποτα

Ύαινες λύκοι

νευρικές διαταραχές

Σκληρά παγώματα του χρόνου

Βλέμματα με απολιθωμένο χιόνι


X.N.

ΟΙ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ - Χρίστος Λάσκαρης

Θ' αρχίσω με τη λέξη έρωτας
και θα τελειώσω
με τη λέξη χώμα.

Τις ενδιάμεσες,
θαρρώ πως τις μαντεύετε.



Χρίστος Λάσκαρης, "Να εμποδίζεις τις σκιές", Ποιήματα, εκδ. Γαβριηλίδης.

Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΘΕΑΣ

artwork by Jenna Snyder Phillips



β'

Στη Λευκοθέα
άρεσε το σκληρό κρεβάτι,
έτσι, έλεγε,
βιώνεις με τη σάρκα και το αίμα σου
την κίνηση της ύλης
προς τη θέωση.
Ωδίνει και σπαργά το ξύλο, έλεγε,
και γίνεται καράβι που αποπλέει
τη συνοδεία πετεινών του ουρανού.
Πότε ψηλά και πότε στο βυθό,
εν μέσω των κυμάτων της θαλάσσης, έλεγε,
νεφέλη φωτεινή το αναρπάζει
κι ενώ θαρρείς πως χάθηκε και πάει
φως ιλαρόν στο γαλαξία μέσα
εκχέεται εκείνο και οδεύει.

Αυτά και άλλα η Λευκοθέα απεφθέγγετο
πριν να γίνουμε
θάλασσα και ήλιος
και γιασεμί νυχτερινό.



Χρίστος Ρουμελιωτάκης, Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα, ενότητα "Ο ανεπίληπτος βίος, Ο λόγος και η τελείωση της Λευκοθέας", εκδ. Τυπωθήτω, 2002, σ. 56.

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ - Λένα Παππά

[Artwork: Abbott Handerson Thayer]

Κάθησε ἐκεῖ πρόσεχε μή χύσεις τό γάλα σου.

Μαμά γιατί τό γάλα εἶναι ἄσπρο

πότε θά μοῦ πάρεις ἕνα ποδήλατο

ποῦ πάει ὁ ἥλιος ὅταν δύσει

ποιός ἀνάβει τά ἄστρα

πεθαίνουν οἱ κοῦκλες;

Τί θά πεῖ φωτόνια

ὑπάρχει στ’ἀλήθεια ἡ φεγγαρόλουστη

τί εἶναι τά χάπια τῆς εὐτυχίας

ποῦ εἶναι τό τόπι μου

ποιός ἔμαθε τά πουλιά νά τραγουδοῦν

πότε παντρεύονται τά μερμήγκια

γιατί μετά τό καλοκαίρι ἔρχεται ὁ χειμώνας

τί θά πεῖ κρίσιμη ἡλικία

ποιός γέννησε τό Θεό

γιατί πεθαίνουμε

μιλᾶνε τά ψάρια;

Γιατί ἡ Κοκκινοσκουφίτσα πῆγε στό δάσος

ἀφοῦ ἤξερε πώς ἦταν ἐκεῖ ὁ λύκος

τί θά πεῖ βόμβα μεγατόννων

γερνᾶνε οἱ ἄγγελοι;

Γιατί νά μήν έχουμε καί μεῖς φτερά

πῶς γίνεται ἡ πλύση ἐγκεφάλου

τί χρειάζονται οἱ μῦγες

θά μέ ξεχάσεις ὅταν πεθάνεις;

Πότε θά πᾶμε ταξίδι στό φεγγάρι

σ’ ἀρέσουν τά ροδάκινα

ποῦ βρίσκεται τό ἀθάνατο νερό

Γιατί ἔκανες «ἄχ»

κάθε πότε γίνονται οἱ πόλεμοι

τίς φοβᾶσαι τίς κατσαρίδες

οἱ κουτοί πᾶνε στόν Παράδεισο

ποῦ εἶναι ὁ Παράδεισος

- γιατί δεν μοῦ ἀπαντᾶς;

Μαμά ὅταν μιλάει κανείς πολύ

τελειώνει κάποτε ἡ φωνή του;



Από τη συλλογή Σκοτεινός θάλαμος, Άπαντα Α' τόμος, σ. 239.

ΤΟ ΘΗΡΙΟ

[Artwork: Megan Wolfe]

Πώς θα μπορούσα να αφαιρέσω

την τίγρη απ’ το ποίημα

Το αρπακτικό βλέμμα που έχουν τα πράγματα ολόγυρα

το ρολόι καίει τους δείκτες του

το τραπέζι αδειάζει απ’ τα σερβίτσια μονάχο

τα κρίνα ανοιγοκλείνουν σαν γροθιές

το μπαλκόνι μετακινεί τους επισκέπτες σε άλλη κατάσταση 

πιο εύπεπτη για τους συγγενείς

τα κεριά επιμένουν να μην ανάβουν

Χαρά Ναούμ, αδημοσίευτο

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΑ - Γιώργος Σύρρος

[artwork: deny david]

Ίσως τελικά

αυτό που με πλήγωσε πιο βαθιά στη ζωή

να ήταν η συνειδητοποίηση

ότι δεν είχα ένα ανεξάντλητο απόθεμα

αυγουστιάτικων απογευμάτων.

Γιώργος Σύρρος, Διασχίζοντας το μεταίχμιο, εκδ. Στίξις 2017.