ΔΡΑΚΟΣ Η ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ - Γιάννης Στίγκας

Δεν έχω κότσια να σε γράψω, Δράκε
δεν ειναι πως φοβάμαι τα ερπετά
μήτε τους εφιάλτες           
είναι το κράμα αυτών των δυο μαζί
όπου σημαίνει
                   χρόνος
ή μ' άλλα λόγια
                    πέφτουμε
                    σ' αστραφτερό γκρεμό

Με βάση τον δικό μου σωματότυπο
κι αφού δεν καταδέχομαι αλεξίπτωτο
γνωρίζω πως θα σκάσω στο κενό
στις 23:05 ακριβώς
αυτού του αιώνα
                      σίγουρα
κι άκουσε τι θα γίνει τότε:

Θα σπάσει η κλεψύδρα στο κεφάλι μου
ποτάμι η άμμος απ' τη μύτη μου
η άμμος, λέω, οι αναμνήσεις μου
από τ' αυτιά μου, λέω, ποταμός

η Ελένη
ο Μπαμπάς μου
           η Μικαέλα μου

         
           και θα σε πνίξουνε
                                ρε πούστη Δράκε



από τη συλλογή Βλέπω τον κύβο Ρούμπικ φαγωμένο, εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014 (β' έκδοση).

Ο ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ΣΤΑ ΕΝΝΙΑ ΤΟΥ - Γιάννης Στίγκας

Ίσως φταίει το μέσον. Εννοώ το νυστέρι.
Ενδεχομένως, αυτό που λέγεται θάνατος
να προσεγγίζεται με αβρότερες κινήσεις.
Καλύτερα, λοιπόν, με τα δάχτυλα.
Δείχνεις έτσι περισσότερη συμμετοχή.
Κάτι σαν καλή διαγωγή απέναντι στο φαινόμενο.
Ίσως, μάλιστα, να πρέπει να κλείσεις και τα μάτια.
Κλείνω τα μάτια, σημαίνει:
Ξεμπροστιάζω
            ένα σκοτάδι
στο σκοτάδι.
Είναι μια κάποια αρχή.
Οι τυφλοί είναι ιχνηλάτες με τον τρόπο τους.
Μπορούν να σου πουν ακριβώς,
πού τρύπιο
             και πού μπαλωμένο.
Ωστόσο παραμένει μυστήριο πώς, από μια τόση δα τρυπίτσα,
μπορούν να χυθούν τόσα πράγματα:

Η μυρωδιά του καλοκαιριού,

             όλη η προστακτική των πεύκων
(μαζί με το ρετσίνι της),

              μια ζάλη με οδηγίες χρήσεως

-ορμέμφυτο της πτήσης-

μικροκαρτέρι

              για αγαθό σκοπό

σε χουχουλιάζω στις παλάμες μου,
δηλαδή γίνομαι όλο και πιο ανορθολογικός,
αν η πνοή ήταν μεταδοτική, θα πέθαιναν μόνο οι ερημίτες,
δηλαδή φοβάμαι να συνεχίσω,
αυτό που κάνουμε εδώ
είναι σκέτη τρέλα, τζιτζίκι μου, σκέτη τρέλα.
Και να σκεφτείς ότι μόλις τελειώσω με σένα,
μεπεριμένουν διακαώς
                                      τόσα τρυγόνια



από τη συλλογή Εξυπερύ σημαίνει χάνομαι, εκδ. Μικρή Άρκτος, 2018 (β' έκδοση).