ΜΕΤΡΑΩ ΩΣ ΤΟ ΔΕΚΑ - Ελένη Μαρινάκη

ΚΡΥΦΟ

Δεν έμαθα ποτέ το όνομά της. Σκόρπιες κου-
βέντες, μυστικές, τη θέλανε χαμένη. Κορίτσι
ακόμα στα δεκαεφτά, πού βρήκε το κουρά-
γιο, πού το σκοινί. Κανείς δεν τη μνημόνευ-
σε. Δεν άναψαν κερί ούτε καντήλι, σαν να
μην έζησε. Σκιά θολή που αιωρείται ακόμα
πάνω από τα σκίνα.



ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλη αίθουσα σχολείου με τα θρανία σε
παράταξη. Δίνουμε εξετάσεις στη ζωγρα-
φική. Έχασα τις μπογιές και τα χαρτιά μου.
Ζητώ από τον Κώστα μα δεν μ' αναγνωρί-
ζει. Ανεβαίνω στο ύψωμα απέναντι και κάνω
ακροβατικά. Γέρνει η σκάλα, προλαβαίνω να
πιαστώ απ' το δοκάρι. Κόσμος πολύς χορεύ-
ει γύρω μου. Στο πεζοδρόμιο δίνει ο Τάσος
βιβλία στους περαστικούς. Έπειτα ξαφνικά
μας χαιρετά και μπαίνει ήσυχα στο οστεοφυ-
λάκιο.



ΣΚΗΝΗ

Μεσάνυχτα πέφτω να κοιμηθώ. Όλα στο
σπίτι ήρεμα. Ο πατέρας στο σαλόνι κάνει
πολλαπλασιασμούς, η μητέρα στην κουζίνα
πλέκει και ξαναπλέκει την ίδια δαντέλα. Ο
Γιάννης σχεδιάζει μιαν ακύμαντη ζωή. Εγώ
προσπαθώ να κρατήσω το ταβάνι που όλο
κατεβαίνει.



Ελένη Μαρινάκη, Μετράω ως το δέκα, εκδ. Μελάνι, 2018.

Ελένη Μαρινάκη - Σε ξένο ουρανό, 2011

Την Ελένη Μαρινάκη γνωρίζω χρόνια μέσα από την ποίησή της. Κρητικιά, Χανιώτισσα εκείνη, Κρητικιά, Ρεθεμνιώτισσα εγώ. Πρόσφατα μου έκανε την τιμή να γίνει φίλη μου. Πιστεύω ανέκαθεν ότι πρόκειται για μια σπουδαία ποιήτρια με σημαντικό έργο. Γραφή με ιδιαίτερο εσωτερικό ρυθμό, λιτή, χαμηλόφωνη, αρκούντως ατμοσφαιρική. Δεν υπάρχει τίποτε το περιττό σε αυτήν την ποίηση, τα στολίδια που δεν νοηματοδοτούν τίποτα και απλώς διακοσμούν έναν κενό χώρο (/λόγο) δεν τα συναντούμε στα βιβλία της. 
Πριν κάποιους μήνες, ανάρτησα 3 ποιήματά της από το τελευταίο της βιβλίο "Ο χρόνος τότε", Γαβριηλίδης, 2013. Ξαναδιαβάζοντας προηγούμενα έργα της, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάποια ποιήματα -τα αγαπημένα μου- από την προηγούμενη ποιητική της συλλογή "Σε ξένο ουρανό", Ερατώ 2011. 

ΦΤΗΝΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑ

Έρχεται πάλι
η σκιά
επίμονη ζητιάνα
για το τάλιρο
έρπις που σέρνεται
στο δέρμα
πρόβατο που
βελάζει στη χαράδρα
και τρέμει
το σχοινί.

Έρχεται πάλι
η σκιά
αρχαίο ορυκτό
φτηνό μετάλλευμα
του χρόνου
πληγή που
οξειδώνεται.

Σφυρί καρφώνει
τις στοές
καίει το στήθος
δυναμίτης.

Έρχεται πάλι
η σκιά
άλογο του Πικάσο
ξέφρενο
στόμα ανοιχτό
του πυρετού
γλώσσα φιδιού
και δόντι λύκου.

Γυαλίζει ύποπτα
το βράδυ
χοάνη καταπίνει
όνειρα·

τα βγάζει το
πρωί
πνιγμένα.

(Οκτώβριος 2008)
_________________________________________

ΣΠΑΤΑΛΗ

Γράφω ένα ποίημα
με το μολύβι
με το δάχτυλο
με την καρδιά μου.

Για να το ξεριζώσω
έπειτα
να το αφήσω
να χτυπά ελεύθερο
τους στίχους του·

ήσυχα να μετρά
τα δευτερόλεπτα
του χρόνου
που έχω
σπαταλήσει.

(Ιανουάριος 2007-Ιανουάριος 2009)
_________________________________________

ΜΙΚΡΟ ΑΛΩΝΙ

Τι κάνω
στη ζωή μου
και μικραίνει;

Από παντού
κόβεται κάτι
αλλάζει τροχιά
η γραμμή
της παλάμης
δεν προσφέρεται
για εγκάρδιους
χαιρετισμούς.

Γίνανε μονοπάτια
οι δρόμοι
ανοίγουν προς
τα μέσα
τα παράθυρα
κρύβουν τα
εύκρατα τοπία.

Σε κύκλο βηματίζω
κάθε μέρα
μικρό αλώνι
η αυλή μου.

Μυρίζουν τα
εσπεριδοειδή
από μακριά·
δε φτάνουν
ως εκεί
τα χέρια μου
κι η θάλασσα
δεν έχει άμμο
στις πλαγιές της
μυτερές πέτρες
πληγώνουν
το νερό.
Από τα βάθη
ως την επιφάνεια
άξενος τόπος.

Δεν αναγνωρίζω πια
τ' αμφίβια
καλοκαίρια μου.

(Φεβρουάριος 2008)
_________________________________________

ΤΥΦΛΟΜΥΓΑ

Όμως η ποίηση
είναι ένα άλλοθι
για να ζω.

Αλλιώς
πώς θα κοιτάζω
τα καράβια.

Εκδρομές
εκδράμω
φεύγω.

Στάζει
ο ασπρισμένος
ουρανός
γεμίζουν βάλτους
τα ταξίδια μου.

Χλωμές οι μέρες
τρέμουν
κρυώνω στη φωνή.

Ξεχνώ στις σκάλες
τα παπούτσια μου
και τώρα
πώς θα πάω σπίτι.

Έχω ένα ποίημα
στα σπάργανα·
μικρό πουλάκι
στον ανθό.

Ανοίγει η θάλασσα
παλιές ορθογραφίες
δε βγάζω άκρη
με τα ονόματα.
Κάθε φωνήεν
με τρυπά.

Σχίζονται κρόσσια
τα χαρτιά μου
ξεχνώ το μάθημα.

Γράφει ο δάσκαλος
στους τοίχους
όλα μου τα λάθη,
θα μάθει ο κόσμος
πως κρυώνω.

Φορώ στα γρήγορα
τα χρόνια από τότε
με μάλλινα περνάει
ο καιρός
η ιστορία τυπώνει
υπονοούμενα
στους χάρτες
αλλάζει τις χρονολογίες
παίζει τυφλόμυγα.

Τρέχει ο Μανώλης
στην αυλή
μου δίνει ένα τόπι·
είναι, μου λέει,
το φεγγάρι.

Το κρατώ
και ιδρώνει.
Λιγοστεύει
η καμπύλη του
στα χέρια μου.

Σε λίγες μέρες
γίνεται άφαντο.

(Μάρτιος - Σεπτέμβριος 2008)
_________________________________________

ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

3
Της νύχτας
επιτύμβιο
η σελήνη

αλλάζει
κάθε βράδυ
επιγράμματα.

(Αύγουστος 2008)
_________________________________________

ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ

Τα θεμέλιά μου στα βουνά
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
"Άξιον Εστί"· Τα πάθη, Ε'

1
Ας είναι
στερεμένο
το ποτάμι.

Όταν περνώ,
έρχεται
ως το δρόμο
το νερό
και με γυρεύει.

2
Νύχτα ανεβαίνω
στα βουνά

χώμα, χαλίκι
τρώει
τις στροφές.

Πίσω απ' τα
βάτα
ανοίγει στόμα
ο γκρεμός.

3
Πικρή υγρασία·
μυρωδιά
από σχίνα.

Απόψε
μεταγγίζονται
στο σώμα μου
παλιά σκοτάδια.

4
Δέντρα μου
σκονισμένα
καλοκαίρια·

απάνω,
τα κλωνάρια σας
στάζουνε δρόσο.

5
Σχισμή της
νύχτας, σιωπή·

μόνο τριζόνια
και βατράχια
ακούγονται·

Εικονοστάσια
αφύλακτα
ψάλλουνε τους
πεσμένους.

6
Κρυφά ωριμάζουν
τα βουνά.
Με σιωπή υφαίνουν
τα κλαδιά τους

μέσα σε βάλτους
κοιμούνται
οι μικροί γυρίνοι.

Αύριο
θα ξυπνήσουν
βασιλόπουλα.

(Αύγουστος 2008)



Ελένη Μαρινάκη, "Σε ξένο ουρανό", εκδ. Ερατώ, 2011.


artworks by Gerhard Lietz

Ελένη Μαρινάκη, "Ο χρόνος τότε"

Εις μνήμην

Ι
Να σκεπάσω το πιάτο
με το φαγητό
να σκεπάσω το σώμα σου
που κρυώνει.

Έζησες σε παγερά τοπία
σε διπρόσωπους καιρούς.

Μετρούσες με ακίνητη ματιά
                             τις μέρες
δεν ήξερα τι σκέφτεσαι
δε ρώτησα ποτέ μου αν πονάς.

Σε μια γωνιά του δωματίου
εδίπλωνες τα χέρια σου
γινόσουνα σκιά κατά το βράδυ.

Τώρα σε άλλο σπίτι
βόλεψες το κορμάκι σου
και δε θα μάθω ποτέ πια
πως λέγεται στη γλώσσα σου
                             η αγάπη
πόσες φορές με κοίταξες κρυφά.

ΙΙ

Ξένος ήσουν στο σπίτι μας·
ξένη κι εγώ για σένα.

Μόνο κατά το τέλος των βροχών
όταν ανοίγανε τα γιασεμιά
έκοβες μικρά άνθη
και μου τα χάριζες, πατέρα.

Μπορεί και να με είχες αγαπήσει.

                                    Μάιος 2009



Στην κόψη


Η μοναξιά κύκλος κλειστός
πηγάδι στην αυλή με τα μαχαίρια
σκάλα που κατεβαίνει στο βυθό.

Φυσά έν' ανοιχτόχρωμο σκοτάδι
σαξόφωνο που ρίγησε
κίτρινη γύρη τ' ουρανού.

Βουίζει η λαγκαδιά πνιγμένο ζώο.

Τα βράδια χάνομα νωρίς
τρέμω στο βάθος αγωνία
διπλώνω πόνους στο σχοινί.
Κουκούλι επωάζω μνήμες
ταξίδια χάρτινα φτερά
παγιδευμένες πεταλούδες.

Μετρώ τις υποθηκευμένες μέρες
τα στίγματα στα χέρια μου·

κι όλο σκουραίνει ο ουρανός.

                    Αύγουστος 2010




Ταχυδακτυλουργός


Δύσκολο πέταγμα η ποίηση
κι εγώ δεν άφηνα να ανοίξουν
                       τα φτερά μου.

Κρατούσα σκορπισμένα φύλλα
λαγούς μικρούς μες στο σαλόνι μου.

Έπαιζε μόνη της η μπάντα,
στις επετείους άνοιγα δειλά
                         τα μάτια
χωράφια με ελιές σκίαζαν
                         το καπέλο μου
μια κούνια με παρέδινε στο χάος.

Έτσι, με ψίχουλα μεγάλωνα
κάνοντας ακροβατικά
κέρδιζα το ψωμί μου.

Γι' αυτό φοβάμαι από τότε
                                 τις ευθείες
το τέλος του ορίζοντα
το γρήγορο ξεθώριασμα του άσπρου.

Τώρα, σε γέφυρες κουρνιάζω
σε ξεραμένους ποταμούς.

Να 'χω κι εγώ
ένα δικό μου τίποτα.

                          Αύγουστος 2009


Ελένη Μαρινάκη, Ο χρόνος τότε, Γαβριηλίδης 2013.

artwork: Oskar Kokoschka