27.7.18

Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΘΕΑΣ























artwork by Jenna Snyder Phillips



β'

Στη Λευκοθέα
άρεσε το σκληρό κρεβάτι,
έτσι, έλεγε,
βιώνεις με τη σάρκα και το αίμα σου
την κίνηση της ύλης
προς τη θέωση.
Ωδίνει και σπαργά το ξύλο, έλεγε,

και γίνεται καράβι που αποπλέει
τη συνοδεία πετεινών του ουρανού.
Πότε ψηλά και πότε στο βυθό,
εν μέσω των κυμάτων της θαλάσσης, έλεγε,
νεφέλη φωτεινή το αναρπάζει
κι ενώ θαρρείς πως χάθηκε και πάει
φως ιλαρόν στο γαλαξία μέσα
εκχέεται εκείνο και οδεύει.

Αυτά και άλλα η Λευκοθέα απεφθέγγετο
πριν να γίνουμε
θάλασσα και ήλιος
και γιασεμί νυχτερινό.



Χρίστος Ρουμελιωτάκης, Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα, ενότητα "Ο ανεπίληπτος βίος, Ο λόγος και η τελείωση της Λευκοθέας", εκδ. Τυπωθήτω, 2002, σ. 56.