15.3.12

Poétique du blanc


κάθε μέρα ξυπνάμε χαραγμένοι σε κορμούς δέντρων
με ονόματα αναγραμματισμένα
ύστερα νυχτώνεις και αλλάζουμε διάθεση
το ασθενές μαγνητικό πεδίο του σκοταδιού
μας αλαφρώνει 
κλέβουμε σκιές από γειτονικούς τοίχους 
ή μυστικά μονοπάτια
άλλοτε ξαπλώνουμε επάνω σε πευκοβελόνες 
ή με τοποθετείς στην παλάμη σου 
και με χορεύεις σουίνγκ
– ανάλογα τις διαθέσεις του καιρού-

το αστείο είναι που, μερικές φορές,
γίνεσαι γράμματα κι εγώ λευκή σελίδα
κάποιο άλλο χέρι σε εμφανίζει επάνω μου
γράμμα το γράμμα 
συνήθως τούτη η διαδικασία είναι πολύωρη 
σκέφτομαι τότε περιπαιχτικά
-με αγνή ωστόσο διάθεση-
πως δεν θα υπήρχες πια 
αν το ίδιο χέρι με έσκιζε κομμάτια 
αφού ως γνωστόν
είναι ανύπαρκτη η μορφή χωρίς το βάθος
όμως καθώς φαντάζομαι μια γη
περιστρεφόμενη αποδεδειγμένα 
θάλασσες ανταριασμένες
κι έναν πανσέληνο ουρανό 
χωρίς την ημισέληνο αγκαλιά σου
τότε θεριεύει ο φόβος του κενού